Przez jednych uznawany za zespół kultowy. Przez innych zupełnie nieznany. The Afghan Whigs. Historia zespołu zaczyna się w połowie lat 80. od brzmień bliskich raczkującej wówczas scenie grunge, choć zdecydowanie bardziej w okolicach Screaming Trees niż powstałych później legend gatunku. Bardzo szybko zespół skręcił w stronę alternatywnego rocka, by w latach 90. nagrać cztery świetne albumy, a następnie zamilknąć na długie lata. The Afghan Whigs rozpadli się w 2001 roku, by pięć lat później na chwilę wrócić na scenę, a następnie, już na stałe, reaktywować się w 2011 roku. Od tego czasu zespół nagrał trzy albumy bardzo ciepło przyjęte przez fanów i krytyków, a teraz dorzuca do nich kolejny.
Nowy krążek ukazuje się po czterech latach od premiery „How Do You Burn?”. “Soft Control” poprzedzały cztery zapowiedzi. „House Of I” ukazuje rockową odsłonę zespołu i bardzo szybko wpada w ucho. „Duvateen” to z kolei przedstawiciel spokojniejszej, lekko soulowej odsłony grupy, znanej z późniejszej twórczości Grega Dulliego, a także z jego drugiego projektu, The Twilight Singers. „Jungle Roux” to powrót w bardziej rockowe klimaty. Z przedpremierowej czwórki najbardziej zaskakująca była ostatnia zapowiedź – „My Lover”, która w wielu miejscach ukazuje zespół z zupełnie nieznanej strony.
Wszystkie przedpremierowe utwory prezentowały równy, wysoki poziom, rozpalały apetyt na cały „Soft Control”, ale jednocześnie dawały dość wyraźny sygnał, że po nowym albumie raczej nie ma co spodziewać się rewolucji. I faktycznie „Soft Control” przynosi 10 nowych utworów zespołu w stylu, który doskonale znamy z albumów nagranych po reaktywacji. Pytanie tylko, czy ktoś po tym zespole oczekiwał rewolucji i odkrywania koła na nowo? Ja nie.
Od razu rzuca się w oczy, że na finalnej trackliście zapowiedzi zostały umieszczone na początku albumu. Był to raczej nieszczęśliwy zabieg, ponieważ w ostatecznym rozrachunku okazuje się, że to właśnie one są najjaśniejszymi punktami „Soft Control”. Chociaż pozostała szóstka to również bardzo dobre utwory.
Bardzo dobrze prezentuje się balladowy, najspokojniejszy na płycie „The Deepest Part Of The Darkest Shadow”. W „Mariah Luster” pojawia się sporo smyczków, z kolei w „Memphis, Texas” – harmonijki ustne. W „77” i „Loose Talk” zespół wraca na rockowe tory, co pozwala wyraźnie ożywić atmosferę po zdecydowanie delikatniejszym i spokojniejszym fragmencie albumu.
Całość zamyka najdłuższy, momentami bardzo intymny „A Simulation”. Po jego ostatnich dźwiękach słuchacz może mieć ambiwalentne odczucia. Bo z jednej strony dostaliśmy od zespołu kolejny bardzo dobry i mocny materiał. Z drugiej jednak to tylko 36 minut, które mijają bardzo szybko. Chciałoby się jeszcze chociaż jednego utworu więcej, tak by całość trwała przynajmniej 40 minut.
W ogólnym rozrachunku „Soft Control” budzi jednak bardzo pozytywne emocje i jest kolejnym albumem, w którym fani zespołu szybko się odnajdą. W sporej części nowy materiał z pewnością bardzo dobrze sprawdzi się na koncertach. Jeśli ktoś do tej pory nie lubił The Afghan Whigs, to za sprawą „Soft Control” raczej nie zmieni zdania, ponieważ nie jest to album w żaden sposób przełomowy, tylko raczej kontynuujący drogę obraną przez zespół wiele lat temu. A jeśli to dobra droga, to czy jest potrzeba, aby ją zmieniać?
Moja ocena -> 8/10
Some consider them a cult band. Others have never heard of them. The Afghan Whigs. The band’s history began in the mid-1980s with a sound close to the then-emerging grunge scene, although much closer to Screaming Trees than to the genre’s legendary names that would emerge later. The band soon moved towards alternative rock, releasing four excellent albums in the 1990s before falling silent for many years. The Afghan Whigs broke up in 2001, briefly returned to the stage five years later, and then reunited for good in 2011. Since then, the band has released three albums that were warmly received by both fans and critics, and now they are adding another one to the list.
The new record arrives four years after the release of “How Do You Burn?”. “Soft Control” was preceded by four singles. “House Of I” showcases the band’s rockier side and is instantly catchy. “Duvateen”, on the other hand, represents the band’s calmer, slightly soulful side, familiar from Greg Dulli’s later work as well as from his other project, The Twilight Singers. “Jungle Roux” brings the band back to more rock-oriented territory. Of the four pre-release tracks, the most surprising was the last one, “My Lover”, which shows the band in a completely unfamiliar light in several places.
All four advance tracks were consistently strong and certainly whetted the appetite for the full “Soft Control”, while at the same time making it fairly clear that there was unlikely to be any revolution coming with the new album. And indeed, “Soft Control” delivers 10 new songs in a style we know very well from the albums released after the reunion. The only question is: did anyone really expect this band to reinvent themselves and reinvent the wheel? I certainly didn’t.
The first thing that immediately stands out is that the pre-release tracks have all been placed at the beginning of the final tracklist. It was probably not the best decision, because ultimately they turn out to be the brightest spots on “Soft Control”. That said, the remaining six tracks are very good as well.
“The Deepest Part Of The Darkest Shadow”, the album’s calmest and most ballad-like track, works particularly well. “Mariah Luster” features plenty of strings, while “Memphis, Texas” brings in harmonica. On “77” and “Loose Talk”, the band returns to more rock-oriented territory, which noticeably livens things up after the considerably softer and more subdued section of the album.
The record closes with its longest track, “A Simulation”, which is intimate at times. When its final notes fade away, the listener may be left with mixed feelings. On the one hand, the band has delivered another very good and powerful record. On the other, it is only 36 minutes long, and those minutes pass very quickly. You can’t help wishing there were at least one more song, bringing the total running time to at least 40 minutes.
Overall, however, “Soft Control” leaves a very positive impression and is another album that fans of the band will quickly feel at home with. A large part of the new material should also work very well in a live setting. If you have never liked The Afghan Whigs, “Soft Control” probably won’t change your mind, as it is in no way a groundbreaking album. Instead, it continues along the path the band chose many years ago. And if it’s a good path, is there really any need to change it?