Przez skład Soulfly na przestrzeni 28 lat istnienia przewinęło się kilkunastu muzyków. Patrząc na linię czasu bez problemu zauważymy, że poza Maxem najdłuższym stażem w zespole może się poszczycić Marc Rizzo, który był członkiem Soulfly w latach 2003-2021. W tych 18 latach powstały najlepsze albumy grupy czyli „Prophecy”, „Dark Ages”, „Conquer”, „Enslaved” i „Ritual”. W wielu momentach Rizzo był motorem napędowym tego projektu, zarówno w studio jak i na koncertach.

Jego odejście było bardzo mocno odczuwalne na „Totem”, który jest albumem cięższymi i bardziej brutalnym od poprzedników ale przede wszystkim jest to muzyka zdecydowanie prostsza i mniej różnorodna. Ale po bardzo udanym „Ritual” taka odsłona Soulfly była fajną odskocznią od „klepania ciągle tego samego”, zwłaszcza że na album musieliśmy czekać 4 lata zatem apetyt na coś nowego był bardzo duży. Między „Totem” a „Chama” czas oczekiwania jest krótszy o rok.

„Chama” zapowiadały 2 utwory: „Storm The Gates” i „Nihilist”. Oba dawały wyraźny sygnał, że Max idzie w stronę kontynuacji drogi obranej na poprzednim wydawnictwie. Oba również wydawały się być dziwne i przez kilka przesłuchań nie byłem w stanie stwierdzić dokładnie co mi w nich nie pasuje. Ale w końcu nadeszło oświecenie – chodzi o produkcję.

Nie wiem czy ktoś zwyczajnie spieprzył ich mastering czy było to celowe działanie mające na celu sprawienie wrażenia „niszowości” czy „piwniczności” nagrania. Jedno jest pewne. Eksperyment udał się średnio i przez to całego „Chama” słucha się bez większej frajdy. Gitary rzężą, perkusja brzmi momentami bardzo źle, Max również. Naładowano tu za dużo efektów przez co wszystko razem jest przytłumione i kiepsko wyeksponowane, „przeprodukowane”.

Podobny efekt piwnicy swego czasu stworzył Killing Joke na swoim „Hosannas From The Basements Of Hell”, z tym że tam brzmi to nieziemsko i intrygująco, tu zaś jak gdyby było nagrywane telefonem w miejskim przejściu podziemnym. A to nie koniec niekoniecznie pozytywnych ciekawostek o „Chama”.

Po wrzuceniu płytki do odtwarzacza słuchacz może przeżyć lekki szok ponieważ wyświetlacz pokazuje bezczelnie lekko ponad 32 minuty materiału czyli ponad 4 minuty mniej niż najkrótszy do tej pory „Archangel”. Ale tam mieliśmy wersję specjalną, która wydłużała czas trwania do 45 minut. Tutaj takiego wariantu nie zastosowano. W efekcie dostajemy coś na kształt EPki w cenie wywindowanej dość mocno w ostatnich miesiącach przez Nuclear Blast. Jak dla mnie to taki siarczysty policzek wymierzony fanom a za takiego się uważam będąc z tym zespołem od 25 lat.

Drugi policzek dostajemy już przy pierwszym odsłuchu, kiedy to okazuje się, że album rozpoczyna dwuminutowe intro i do niego mamy jeszcze tradycyjnego instrumentala – „Soulfly XIII” (jeden z najsłabszych w dorobku). Ostatecznie nowej muzyki mamy tu około 27 minut podzielonych na 8 utworów.

Tym razem zespół do promocji wybrał chyba najmocniejsze ogniwa bo z reszty ciężko wybrać coś co wyróżniałoby się na plus. Ale jedno jest pewne. „Chama” jest inna od poprzednich wydawnictw. Tylko nie jestem przekonany czy w tym przypadku jest to zaletą tego wydawnictwa i czy do końca o taki efekt chodziło muzykom. W „No Pain = No Power” usłyszymy wokale ocierające się o nu metal chociażby z debiutu. Tu i tam na krążku pojawiają się plemienne, rytualne zaśpiewy.

Jednak praktycznie nad całością unosi się duch jednostajnego „napierdalania” w różnych wariacjach, które po pewnym czasie zwyczajnie męczy mimo tak krótkiego czasu trwania (tu ponownie podziękujemy produkcji nagrania).  I tak jak taka „Favela / Dystopia” czy od biedy „Ghenna” w pojedynkę prezentują się fajnie tak na tle jednolitego, monotonnego materiału, zlewają się w jedną całość.

Na „Chama” brakuje urozmaicenia i nie kupuję tłumaczeń Maxa o tym, że tak miało  być, że ten album jest ukłonem w stronę podziemnego metalu. Jak dla mnie ewidentnie brakuje tu pomysłu, kreatywności i umiejętności poszczególnych członków zespołu.

Swoją drogą utwór tytułowy jest najjaśniejszym punktem wydawnictwa, warto do niego dotrwać nawet mimo tego, że zamyka cały album. Dzieje się w nim sporo, więcej niż w kilku innych momentach razem wziętych, jest też nawiązanie do starych czasów gdzie każdy może wzdychając stwierdzić, że „kiedyś to było, teraz to nie ma”.

W przypadku projektów Cavalery nigdy nie byłem obiektywny i praktycznie wszystko wciągałem bez zastrzeżeń: zarówno Soulfly jak i Cavalera Conspiracy, również nagrane na nowo stare albumy Sepultury. Ale przy „Chama” czuję się zrobiony w wała: zarówno jeśli chodzi o czas trwania wydawnictwa jak i jego poziom.

Ewidentnie brakuje tu kogoś kto pociągnąłby resztę zespołu do nagrania czegoś wyjątkowego lub chociaż dorównującego poprzednim nagraniom. Ostatecznie „Chama” może walczyć z „Archangel” o miano najsłabszego albumu w dorobku Soulfly. Jak dla mnie, po kilkunastu przesłuchaniach, tę walkę bez problemu wygrywa.

Moja ocena -> 5/10