Chyba każdy fan Beastie Boys pogodził się z tym, że historia zespołu została zamknięta. Po śmierci Adama Yaucha w 2012 roku Mike D i Ad-Rock nie próbowali na siłę kontynuować działalności grupy. I trudno było mieć do nich żal o taką decyzję. MCA był w Beastie Boys kimś, kogo nie dało się tak po prostu zastąpić. Nikt chyba nie liczył już na nowe wydawnictwo, ewentualnie na kompilację materiału, który nigdy wcześniej nie został opublikowany. Informacja o solowym albumie Mike’a D była więc dla mnie dużym zaskoczeniem. Tym większym, że od zakończenia działalności Beastie Boys minęło 14 lat, Mike D ma dziś 60 lat, a „Thank You” nie jest próbą reaktywowania zespołu w wersji 0,33*Beastie Boys + goście. I bardzo dobrze.
Mike D prawdopodobnie nie chciał nagrywać kolejnej płyty żerującej na sentymentach fanów, którzy chcieliby usłyszeć po raz kolejny wariację na temat „Sabotage” czy „Intergalactic”. „Thank You” to materiał bardzo pokręcony, eklektyczny i momentami chaotyczny. Znajdziemy tu trochę hip-hopu, psychodelię, elektronikę, przestery i ogrom dziwnych dźwięków. Możemy mieć wrażenie, że ktoś wrzucił do jednego garnka wiele różnych pomysłów i postanowił zobaczyć, co z tego wyjdzie. Czyli w zasadzie dokładnie tak wyglądał przepis na muzykę Beastie Boys.
Nie chodzi oczywiście o konkretne brzmienie, bo przecież nie ma tu charakterystycznej wymiany wersów z Ad-Rockiem i MCA. Nie ma też DJ-a Hurricane’a czy Mix Master Mike’a i tej specyficznej chemii, dzięki której Beastie Boys potrafili przeskoczyć z rapu na hardcore punk, funk, jazz czy elektronikę i zawsze brzmiało to naturalnie, a nie jak wynik przypadkowego eksperymentu. U Mike’a D nadal obowiązuje jednak brak przywiązania do jednej stylistyki i założenie, że muzyka powinna przede wszystkim sprawiać frajdę – zarówno jej twórcy, jak i odbiorcy.
„Switch Up” bardzo szybko pokazuje, z czym mamy tutaj do czynienia. Nerwowy, trochę chaotyczny beat, elektronika, połamane rytmy i Mike D – bardziej recytujący niż rapujący. „What We Got” dorzuca do tego ciężki, niemal rockowy riff i pokazuje, że Mike D mimo upływu lat nadal ma w sobie bardzo dużo werwy. „What We Got” jest prosty, mocny i charakterystyczny. To jeden z najlepszych momentów albumu.
Bardzo ciekawie jest również w „True Colors”. Mamy tu więcej melodii, trochę psychodelicznego klimatu, świetne bębny i ten specyficzny sposób prowadzenia wokalu, który doskonale znamy od lat. Podobnie jest w „Here We Are” czy „Back To Start”, które pokazują bardziej popową, ale nadal odjechaną stronę albumu.
Dalej robi się zdecydowanie bardziej skomplikowanie. „That’s Right” brzmi jak próba sprawdzenia, ile różnych dźwięków i hałasu można zmieścić w jednym utworze. „Secrets Pt. 1” i „Secrets Pt. 2” można potraktować jako muzyczny eksperyment. W „Crypto” dostajemy wręcz dyskotekowy puls, a „I Don’t Care” pokazuje, że pod grubą warstwą dziwnych dźwięków artysta potrafi ukryć sporo osobistego przekazu.
Bardzo osobisty jest również zamykający album „Thank You”, w którym Mike D wraca do swoich muzycznych początków. I oczywiście trudno w tym momencie nie myśleć o Beastie Boys. O trójce młodych świrów, którzy zaczynali od punku, by później wejść w świat hip-hopu i przez kolejne lata robić z nim dokładnie to, na co mieli ochotę. Nigdy nie dali się zamknąć w jednej szufladzie i chyba właśnie ta potrzeba ciągłego kombinowania jest tym, co najbardziej łączy „Thank You” z ich dawną twórczością.
„Thank You” nie jest drugim „Check Your Head” czy „Hello Nasty”. I całe szczęście. Próba nagrania czegoś takiego dzisiaj byłaby przecież przede wszystkim odcinaniem kuponów od własnej historii. Mike D zrobił coś znacznie ciekawszego – zebrał elementy, które zawsze były ważne dla Beastie Boys i przepuścił je przez swoje obecne doświadczenia.
Oczywiście „Thank You” nie jest albumem idealnym. Momentami materiał może być zbyt chaotyczny nawet dla fana Beastie Boys. Niektóre utwory bardziej przypominają niedokończone szkice niż pełnoprawne kompozycje. Ale ostatnie, co można zarzucić Mike’owi D, to brak pomysłów. Tych jest tutaj multum.
Po czternastu latach od zamknięcia historii Beastie Boys dostajemy więc coś, czego chyba nikt się nie spodziewał. Nie powrót zespołu i nie jego namiastkę, ale po prostu muzyczny debiut Mike’a D. Album jest skierowany przede wszystkim do tych, którzy rozumieją jego poczucie humoru i tolerują muzyczne eksperymenty. Przypadkowy słuchacz może się tutaj łatwo pogubić, ale fan Beastie Boys powinien znaleźć sporo powodów, żeby do „Thank You” wracać. Sam jestem tego najlepszym przykładem.
Moja ocena-> 8/10
I think pretty much every Beastie Boys fan has come to terms with the fact that the band’s story is over. After Adam Yauch’s death in 2012, Mike D and Ad-Rock never tried to force the band to continue. And it would have been hard to blame them for that decision. MCA was someone in Beastie Boys who simply couldn’t be replaced. I don’t think anyone was really expecting another release at this point, perhaps with the exception of a compilation of previously unreleased material. So the news of a solo album from Mike D came as a big surprise to me. Even more so because it has been 14 years since Beastie Boys called it a day, Mike D is now 60, and “Thank You” is not an attempt to resurrect the band as some kind of 0.33*Beastie Boys + guests version. And that’s a very good thing.
Mike D probably didn’t want to make another album feeding off the nostalgia of fans who would love to hear yet another variation on “Sabotage” or “Intergalactic”. “Thank You” is a very twisted, eclectic and occasionally chaotic record. There’s some hip-hop, psychedelia, electronics, distorted sounds and a huge amount of weird noises. At times it feels like someone threw a whole bunch of different ideas into one pot and decided to see what would come out of it. Which, basically, is exactly how the Beastie Boys recipe worked.
Obviously, I’m not talking about a specific sound here, because there’s no characteristic back-and-forth between Ad-Rock and MCA. There’s no DJ Hurricane or Mix Master Mike either, nor is there that specific chemistry that allowed Beastie Boys to jump from rap to hardcore punk, funk, jazz or electronic music and always make it sound natural rather than like the result of some random experiment. Mike D still seems to follow the same principle, though: no attachment to a single style and the belief that music should first and foremost be fun – both for the person making it and the person listening to it.
“Switch Up” very quickly shows us what we’re dealing with here. A nervous, slightly chaotic beat, electronics, broken rhythms and Mike D – more reciting than actually rapping. “What We Got” adds a heavy, almost rock-like riff to the mix and shows that despite the passing years, Mike D still has plenty of energy left in him. “What We Got” is simple, powerful and distinctive. One of the best moments on the album.
“True Colors” is another very interesting track. There’s more melody here, a touch of psychedelia, great drums and that distinctive way of delivering the vocals that we’ve known for years. “Here We Are” and “Back To Start” take a similar approach, showing a more pop-oriented, but still completely off-the-wall side of the album.
Things get considerably more complicated further on. “That’s Right” sounds like an attempt to find out just how many different sounds and how much noise you can fit into a single track. “Secrets Pt. 1” and “Secrets Pt. 2” can easily be treated as a musical experiment. “Crypto” brings an almost disco-like pulse, while “I Don’t Care” shows that underneath that thick layer of strange sounds, Mike D can still hide quite a bit of personal meaning.
The closing track, “Thank You”, is also very personal, with Mike D looking back at his musical beginnings. And of course, at this point it’s hard not to think about Beastie Boys. About three young lunatics who started out playing punk, only to enter the world of hip-hop and spend the following years doing exactly what they felt like doing with it. They never allowed themselves to be put into a single box, and I think that constant need to experiment and mess around is what connects “Thank You” most strongly to their earlier work.
“Thank You” is not another “Check Your Head” or “Hello Nasty”. And thank God for that. Trying to make something like that today would primarily be an exercise in cashing in on his own history. Mike D has done something much more interesting instead – he has taken the elements that have always been important to Beastie Boys and filtered them through his own experiences today.
Of course, “Thank You” isn’t a perfect album. At times the material may be too chaotic even for a Beastie Boys fan. Some tracks feel more like unfinished sketches than fully developed compositions. But the last thing you could accuse Mike D of is a lack of ideas. There are plenty of those here.
Fourteen years after the Beastie Boys story came to an end, we get something that I don’t think anyone really expected. Not a band reunion and not some substitute for the band, but simply Mike D’s solo debut. An album aimed primarily at those who understand his sense of humor and are willing to put up with his musical experiments. A casual listener can easily get lost here and quickly lose interest, but Beastie Boys fans should find plenty of reasons to come back to “Thank You”. I’m a pretty good example of that myself.