Osoby znające Rolowy Świat Muzyki trochę dłużej doskonale wiedzą, że jestem „mastodonowym ortodoksem” – wszystkie albumy do „Crack The Skye” włącznie uwielbiam i jestem wobec nich praktycznie bezkrytyczny. „The Hunter” i „Once More….” sporo słuchałem po premierze, ale później praktycznie przestałem do nich wracać. Jeszcze mniejszy entuzjazm wzbudził we mnie „Emperor Of Sand”. W przypadku „Hushed And Grim” do dziś mam problem, żeby przesłuchać go w całości na raz. I chyba właśnie po premierze tego albumu pogodziłem się ostatecznie z tym, że zespół, który nagrywał miażdżące utwory z „Remission” czy „Leviathan”, odszedł bezpowrotnie. W zeszłym roku, w tragicznych okolicznościach, odszedł też Brent Hinds, z którym relacje pozostałych muzyków od dłuższego czasu nie układały się zresztą specjalnie dobrze.
Po jego śmierci reszta zespołu zebrała się do kupy, zwerbowała nowego gitarzystę, a później jeszcze klawiszowca, i zaczęła tworzyć nową muzykę. Jej fragmenty miałem okazję usłyszeć na żywo na Mystic Festivalu, gdzie Mastodon wypadł naprawdę bardzo solidnie. Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat widziałem sporo fragmentów ich różnych występów na żywo i zespół praktycznie zawsze niedomagał wokalnie. Na Mysticu nie było pod tym względem inaczej – wokal był najsłabszym punktem całego koncertu. Warsztatowo muzycy wypadli jednak świetnie, a nowi „rekruci” bardzo dobrze wkomponowali się w całość. Mastodon zagrał jeden z lepszych koncertów tego dnia.
Duży wpływ na tę ocenę ma z pewnością fakt, że w końcu miałem okazję zobaczyć ich na żywo i byłem praktycznie pod samą sceną. I po tym koncercie zacząłem faktycznie czekać na nowe wydawnictwo. Przy okazji odświeżyłem też dyskografię zespołu i przy „The Hunter”, „Once More…” i „Emperor…” kilkukrotnie wciskałem <repeat>. „Hushed…” nadal nie mogę przesłuchać na raz 😉
Ostatecznie do „Marrow Deep” podchodziłem z jednej strony z zainteresowaniem, a z drugiej bez większych oczekiwań, a i tak nastawiłem budzik na północ, żeby od razu po premierze odsłuchać go na streamingu. I chyba właśnie zestawienie wszystkich tych elementów sprawiło, że nowy album odebrałem tak pozytywnie.
Mastodon nie próbuje tutaj na siłę udowadniać, że wraca do czasów „Leviathana” czy „Blood Mountain”. Album nie jest też kolejnym krokiem w stronę coraz bardziej przystępnego rocka, którego na ostatnich wydawnictwach było całkiem sporo.
Zamiast tego dostajemy zespół, który przypomniał sobie, że ciężar, połamane riffy, świetna perkusja i spora dawka chaosu stanowiły kiedyś jego największy atut. „Marrow Deep” brzmi trochę jak podróż przez praktycznie całą dotychczasową twórczość Mastodona. Nie jest to jednak bezczelne kopiowanie dawnych pomysłów. Zespół bierze z własnej przeszłości to, co najlepsze, i próbuje zbudować z tego coś nowego, wzbogaconego o elementy, których do tej pory nie było.
I właśnie to sprawia, że „Marrow Deep” jest dla mnie najlepszym albumem Mastodona od czasów „Crack The Skye”. Nie jest to oczywiście równoznaczne z powrotem do 2004 czy 2006 roku. Nie ma tu drugiego „Blood And Thunder” czy „Capillarian Crest”. Nie ma też potrzeby wiernego odtwarzania tego, co zespół robił dwadzieścia lat temu. Są za to momenty, w których Mastodon znowu brzmi jak Mastodon. „Barbarians Blood” jest świetnym otwarciem albumu, „Poisonous Weapons” momentami potrafi przytłoczyć ciężarem, a singlowe „Your Ghost Again” i „Snakes For Dinner” pokazują, że zespół nadal potrafi pisać bardzo dobre, bardziej przystępne utwory chociaż i te nie są pozbawione sporej dawki ciężaru.
Bardzo poruszający jest „In The Ruins”, a „Golden Spires” przypomina, dlaczego Brann Dailor jest uznawany za jednego z najlepszych perkusistów w branży.
Żeby jednak nie było tak kolorowo – „Marrow Deep” nie jest albumem idealnym. Największym jego problemem jest lekki brak spójności. Mamy tu momenty, w których album wyraźnie traci tempo i sprawia wrażenie, jakby muzycy mieli kilka różnych pomysłów na to, czym właściwie ma być „Marrow Deep”. Niektóre fragmenty wręcz proszą się o skrócenie lub usunięcie, inne wątki można by rozbudować. Przy 65 minutach materiału jest to już odczuwalne, szczególnie w drugiej połowie albumu, kiedy Mastodon coraz mocniej skręca w stronę eksperymentów i progresywnego grania. Na szczęście nie jest to problem, który zabija przyjemność ze słuchania.
Ostatecznie najważniejsze dla mnie jest to, że po wielu latach znowu mam ochotę wracać do nowego Mastodona. Od premiery minął już prawie miesiąc, a album nadal bardzo często gości u mnie w odtwarzaczu. A to w przypadku ostatnich wydawnictw Mastodona wcale nie było takie oczywiste. „Marrow Deep” nie jest próbą cofnięcia czasu i zagrania na sentymencie słuchaczy, tylko raczej przypomnieniem sobie, co stanowiło kiedyś o największych atutach tego zespołu. Jest ciężar i kombinowanie, są świetne riffy, charakterystyczne wokale, chociaż jednego brakue. No i przede wszystkim mamy tu wiele momentów, które zostają w głowie znacznie dłużej niż większość rzeczy z ostatnich albumów.
Nie jest to oczywiście „Remission”, „Leviathan”, „Blood Mountain” ani „Crack The Skye”. Mastodon nie musi udawać, że znowu ma dwadzieścia lat, żeby nagrać album, który naprawdę chce się włączać. Spośród wszystkiego, co zespół nagrał po „Crack The Skye”, właśnie „Marrow Deep” sprawia w tym momencie najlepsze wrażenie. Po miesiącu trudno jeszcze stwierdzić, jak album zniesie próbę czasu. Na razie po prostu dobrze jest znowu usłyszeć Mastodona, którego naprawdę chce mi się słuchać.
Moja ocena -> 8/10
Anyone who has been following Rolowy Świat Muzyki for a little longer knows perfectly well that I’m a bit of a “Mastodon fundamentalist” – I absolutely love every album up to and including “Crack The Skye” and I’m practically incapable of being critical of any of them. I listened to “The Hunter” and “Once More….” quite a lot when they came out, but eventually I almost completely stopped going back to them. “Emperor Of Sand” generated even less enthusiasm on my side. When it comes to “Hushed And Grim”, I still have a hard time listening to the whole thing in one sitting. And I think it was after that album came out that I finally accepted the fact that the band responsible for crushing tracks like those on “Remission” and “Leviathan” was gone for good. Last year, Brent Hinds also passed away under tragic circumstances. His relationship with the other members had reportedly been far from perfect for quite some time.
After his death, the rest of the band pulled themselves together, recruited a new guitarist and later a keyboard player, and started working on new music. I got a chance to hear some of it live at Mystic Festival, where Mastodon put on a really solid show. Over the past dozen or so years, I’ve seen plenty of footage from their various live performances, and the band has almost always struggled vocally. Mystic was no different – the vocals were the weakest part of the entire show. Instrumentally, though, they were excellent, and the new “recruits” fit into the whole thing surprisingly well. Mastodon played one of the better sets of the day.
The fact that I finally got to see them live, standing practically right in front of the stage, certainly had a lot to do with my impression of the show. And after that concert, I actually started looking forward to the new album. I also went back through their discography and found myself hitting several times on “The Hunter”, “Once More…” and “Emperor…”. “Hushed…” still doesn’t make it all the way through in one sitting 😉
So when it came to “Marrow Deep”, I was interested on one hand, but had no particularly high expectations on the other. And yet I still set my alarm for midnight so I could listen to it as soon as it hit the streaming services. I think it was precisely the combination of all these things that made my reaction to the new album so positive.
Mastodon aren’t trying to prove that they have returned to the days of “Leviathan” or “Blood Mountain”. The album isn’t another step towards the increasingly accessible rock that was so prominent on their recent releases either. Instead, we get a band that seems to have remembered that heaviness, twisted riffs, great drumming and a healthy dose of chaos were once among its biggest strengths. “Marrow Deep” feels like a journey through practically the entire history of Mastodon. It isn’t some shameless recycling of old ideas, though. The band takes the best elements of its own past and tries to build something new out of them, adding elements that haven’t really been part of their sound before.
And that is precisely what makes “Marrow Deep” the best Mastodon album for me since “Crack The Skye”. That obviously doesn’t mean a return to 2004 or 2006. There is no second “Blood And Thunder” or “Capillarian Crest” here. And there is no need to faithfully recreate what the band was doing twenty years ago. What we do get are moments when Mastodon once again sounds like Mastodon. “Barbarians Blood” is a great album opener, “Poisonous Weapons” can be genuinely overwhelming in its heaviness, while the singles “Your Ghost Again” and “Snakes For Dinner” show that the band can still write very good, more accessible songs without stripping away the weight. “In The Ruins” is genuinely moving, while “Golden Spires” is a reminder of why Brann Dailor is regarded as one of the best drummers in the business.
But let’s not make it sound too perfect – “Marrow Deep” isn’t a flawless album. Its biggest problem is a slight lack of cohesion. There are moments when the album clearly loses momentum and starts to feel as if the musicians had several different ideas about what “Marrow Deep” was actually supposed to be. Some sections practically beg to be shortened or removed, while other ideas could have been developed further. At 65 minutes, this becomes noticeable, especially during the second half, when Mastodon increasingly moves towards experimentation and progressive territory. Fortunately, it isn’t a problem that kills the enjoyment of the album.
Ultimately, the most important thing for me is that after all these years, I actually want to keep coming back to a new Mastodon record. It’s been almost a month since the release, and the album is still playing regularly in my headphones. And with Mastodon’s recent releases, that was far from a given. “Marrow Deep” isn’t an attempt to turn back the clock and cash in on the listeners’ nostalgia. It feels more like the band reminding itself what made it so great in the first place. There is heaviness and complexity, great riffs and those unmistakable vocals, even if one thing is missing. And above all, there are plenty of moments here that stay in your head much longer than most of the material from their recent albums.
This obviously isn’t “Remission”, “Leviathan”, “Blood Mountain” or “Crack The Skye”. Mastodon doesn’t have to pretend they’re twenty again to make an album you genuinely want to put on. Out of everything they’ve released since “Crack The Skye”, “Marrow Deep” is the one that makes the strongest impression on me right now. After a month, it’s still too early to tell how well it will stand the test of time. For now, though, it simply feels good to hear Mastodon again and actually want to listen to them.