Bałem się o ten album. Najpierw – w 2023 roku Randy ściął dredy!;) Później pojawiły się informacje o odświeżaniu konwencji. W końcu zobaczyliśmy okładkę z nowym logo, które przypomina pracę z generatora. Cała okładka wygląda jak wytwór sztucznej inteligencji, a szkoda, bo do tej pory zespół dbał również o ten aspekt swojej twórczości.
Później pojawiły się zapowiedzi. Na początek bardzo dziwny „Sepsis”, który odpuściłem po jednym przesłuchaniu. Utwór jest chyba kolejnym podpunktem rebrandingu, bo nie przypominam sobie, żeby zespół wcześniej grał w podobnym klimacie. Dopiero w drugiej połowie wracamy na właściwe tory, czyli do grania, które doskonale znamy.
„Parasocial Christ” uniknął przemeblowania i to od początku Lamb Of God, który znamy od lat. Podobnie jest z „Into Oblivion” i „Blunt Force Blues”. Nie ma w nich nic odkrywczego, bo to styl wypracowany przez zespół na przestrzeni ponad 25 lat, ale trzeba przyznać, że to bardzo dobre utwory. No i lekko sceptyczne podejście poszło w odstawkę – nastawiłem się na album, który będzie lepszy od co najmniej dwóch poprzednich.
I taki właśnie krążek otrzymałem, bo „Into Oblivion” to najlepszy materiał od czasów „VII: Sturm und Drang”, a gdybyśmy na chwilę wymazali ten album z dyskografii LoG, to możemy sięgnąć aż do „Sacrament” lub nawet „Ashes Of The Wake”. Siłą nowego wydawnictwa jest to, że jest niesamowicie równe. Udało się tu uniknąć mielizn, które towarzyszyły nam na co najmniej kilku poprzednikach.
Duża w tym zasługa tego, że zespół mocno okroił materiał i „Into Oblivion” trwa niespełna 40 minut, czyli najkrócej od czasów „As The Palaces Burn”. Gdy spojrzymy na czasy trwania dwóch poprzednich wydawnictw, to na papierze różnice wydają się kosmetyczne, bo to tylko 1-4 minuty. Ale w praktyce je czuć. I tak jak na „Lamb Of God” i „Omens” są momenty, gdzie chce się przełączyć na kolejny utwór, tak tu w wielu fragmentach chce się wcisnąć „repeat”. Podobnie jest po zakończeniu krążka. Warto tu zwrócić uwagę na to, że czas to jedno, a poziom nagranego materiału drugie;)
„Sepsis” bardzo zyskuje jako część całości i stanowi fajny przerywnik po wcześniejszym utworze tytułowym i „Parasocial Christ”, które znaliśmy już z zapowiedzi. Drugą przerwę od klasycznego stylu zespół serwuje słuchaczom w najspokojniejszym na płycie „El Vacio”, który w dużej części zaśpiewany jest czystym wokalem. To dla tego zespołu również nowość, bo czysty wokal zdarzał się już wcześniej, ale chyba nigdy nie w takiej ilości.
Na niewielkie eksperymenty zespół pozwolił sobie w „St. Catherine’s Wheel”, dzięki czemu utwór brzmi bardzo świeżo. Z kolei ducha Fear Factory słychać w wielu miejscach „The Killing Floor” – kolejnego mocnego punktu wydawnictwa.
Mielizny z poprzednich wydawnictw najczęściej umieszczane były na końcu albumów. Tu mamy „Bully”, „A Thousand Years” i „Devise / Destroy”, które bez problemu moglibyśmy potasować z resztą i umieścić na albumie w losowej kolejności bez utraty jakiejkolwiek dynamiki.
Po kilkunastu przesłuchaniach albumu mogę powiedzieć, że ten „rebranding” nie był wcale taki straszny, jakby się mogło wydawać na początku. Poligrafii wydawnictwa nie muszę oglądać, a zmiana dotknęła w bardzo pozytywny sposób również muzyki i otrzymaliśmy materiał bardzo dobry i równy. Brzmieniowo to Lamb Of God nowoczesny, ale kompozycyjnie zespół wrócił w rejony sprzed około 20 lat. Do zespołowego TOP3 „Into Oblivion” raczej się nie łapie, bo konkurencja jest mocna, ale może bez problemu rozgościć się tuż za podium.
Moja ocena -> 8/10
I was worried about this album. First – in 2023 Randy cut off his dreadlocks! 😉 Then information about refreshing the formula started to appear. Finally we saw the cover with a new logo that looks like something generated by an AI tool. The whole cover looks like a product of artificial intelligence, which is a shame because until now the band also took care of this aspect of their work.
Then the previews started to appear. First there was the very strange “Sepsis”, which I gave up on after a single listen. The song is probably another element of the rebranding, because I don’t remember the band playing in a similar style before. Only in the second half do we get back on the right track – the kind of playing we know very well.
“Parasocial Christ” avoided any rearranging and from the very beginning it’s the Lamb Of God we’ve known for years. The same goes for “Into Oblivion” and “Blunt Force Blues”. There’s nothing groundbreaking in them, because it’s the style the band has developed over more than 25 years, but you have to admit they are very good songs. And my slightly skeptical attitude went away – I started expecting an album that would be better than at least the last two.
And that’s exactly the record I got, because “Into Oblivion” is the best material since “VII: Sturm und Drang”. And if we temporarily erased that album from LoG’s discography, we could go all the way back to “Sacrament” or even “Ashes Of The Wake”. The strength of this new release is that it’s incredibly consistent. It manages to avoid the dull moments that accompanied at least a few of the previous albums.
A big part of this comes from the fact that the band significantly trimmed the material and “Into Oblivion” lasts just under 40 minutes, which makes it their shortest album since “As The Palaces Burn”. If we look at the running times of the previous two releases, the differences seem cosmetic on paper – only 1–4 minutes. But in practice you can feel it. And just like on “Lamb Of God” and “Omens” there are moments where you want to skip to the next track, here in many parts you want to hit “repeat”. It’s similar when the album ends. It’s worth noting that the length is one thing, but the quality of the recorded material is another 😉
“Sepsis” benefits greatly as part of the whole album and works as a nice break after the earlier title track and “Parasocial Christ”, which we already knew from the previews. The second break from the band’s classic style comes with the calmest song on the album, “El Vacio”, which is largely sung with clean vocals. That’s also something new for this band, because clean vocals had appeared before, but probably never in such quantity.
The band allowed themselves some small experiments in “St. Catherine’s Wheel”, which makes the song sound very fresh. Meanwhile, the spirit of Fear Factory can be heard in many parts of “The Killing Floor” – another strong point of the release.
The weaker tracks on previous albums were most often placed at the end. Here we have “Bully”, “A Thousand Years”, and “Devise / Destroy”, which could easily be shuffled with the rest and placed anywhere on the album without losing any of the overall dynamics.
After a dozen listens I can say that this “rebranding” wasn’t nearly as scary as it seemed at first. I don’t really need to look at the album’s artwork, and the change has also affected the music in a very positive way. What we got is a very good and consistent record. Sonically it’s a modern Lamb Of God, but compositionally the band has returned to the territory of about 20 years ago. “Into Oblivion” probably doesn’t make it into the band’s top three because the competition is strong, but it can comfortably settle just outside the podium.