Istnieje duże prawdopodobieństwo, że Mille Petrozza miał dostęp do sztucznej inteligencji zanim ona w ogóle oficjalnie powstała. Do tego napisał zajebistego prompta, w efekcie którego powstał „Enemy Of God”. Szkoda tylko, że tego samego prompta używa od 20 lat i „Krushers Of The World” jest szóstym takim samym albumem w dorobku niemieckiej legendy.

Schemat jest wciąż ten sam, oparty jedynie na niewielkich wariacjach i zmienianiu tekstów skandowanych w refrenach. I niby wszystko się tu zgadza: mamy tu sporo thrashu ale duża jego część jest fabrycznie dostosowana do potrzeb rynku czyli podniośle i z dużą ilością cukru. Mamy też fajne melodie i chwytliwe refreny – takie, które będą idealnie sprawdzać się na festiwalach i nie ukrywam, że wpadają w ucho.

Problem w tym, że po raz szósty słyszymy to samo. To już ponad 50 utworów całkowicie pozbawionych różnorodności i bez jakiejkolwiek próby zmiany czy chociaż odświeżenia konwencji. Niby jak coś się sprawdza i sprzedaje to trzeba to wykorzystać. Pytanie tylko ile razy można tak robić aż nastąpi przesyt? U mnie entuzjazm towarzyszący pojawianiu się kolejnych płyt Kreatora malał wprost proporcjonalnie do rosnącej liczby wtórnych wydawnictw. I chyba nastąpił przesyt.

Ale spróbujmy na chwilę odciąć się od przeszłości. I to do tego stopnia, że wymazujemy wszystko co powstało po „Violent Revolution”. Wtedy okazuje się, że „Krushers Of The World” wcale nie jest aż tak złym albumem jak wydaje się na początku. Co więcej – ma całkiem dużo fajnych fragmentów.

Dobrze wypada otwierający album „Seven Serpents”, w którym jest sporo rasowego thrashu. „Satanic Anarchy” dobrze słucha się w czasie zwrotek. W refrenach jest już zdecydowanie za dużo lukru i robi się zwyczajnie kiczowato. Podobnie jest z „Tranenpalast”.

Sporo dobrych, thrashowych fragmentów znajdziemy w „Barbarian”, „Blood Of Our Blood” i „Psychotic Imperator” (tu mamy riff bardzo podobny do tego z „Warcurse”), fajnie wypada „Combatants” ale najlepiej zespół prezentuje się w przedostatnim „Deathscream”. Całość zamyka kolejny pompatyczny hymn – „Loyal To The Grave”, który wielkiej wartości nie ma ale będzie pewnie stałym punktem koncertów.

Pod kątem warsztatowym „Krushers Of The World” nie można nic zarzucić. Utwory wpadają w ucho i znajdziemy tu sporo co najmniej dobrych fragmentów. Irytować mogą cukierkowe, festynowe refreny. I to do tego stopnia, że momentami chciałoby się aby był to album instrumentalny. Ale problem ten występował też na wcześniejszych wydawnictwach – tych, które na chwilę wymazaliśmy😉

I tu okazuje się, że największą bolączką „Krushers Of The World” jest fakt, że został wydany jako „ten szósty”. Gdybyśmy zmienili kolejność i nowy album powstał w okolicach 2010 roku a teraz np. „Gods Of Violence” to odbiór obu byłby zupełnie inny i to pewnie na ten drugi fani wylewaliby właśnie pomyje.

Niestety ciężko odciąć się od rzeczywistości i faktu, że kolejny raz dostaliśmy to samo danie tylko podane na innym talerzu. Praktycznie na każdym z sześciu ostatnich wydawnictw znajdziemy kopie poszczególnych schematów. Jest to głównym czynnikiem demotywującym w przypadku tego albumu. Chociaż w ogólnym rozrachunku „Krushers…” wypada chyba trochę lepiej od „Hate Uber Alles”.

Moja ocena -> 6/10

 

There’s a high probability that Mille Petrozza had access to artificial intelligence before it even officially existed. On top of that, he wrote a killer prompt that resulted in “Enemy Of God.” It’s just a shame he’s been using the same prompt for 20 years, and “Krushers Of The World” is the sixth identical album in the German legend’s catalog.

The formula remains the same, based only on slight variations and changes to the chant-along lyrics in the choruses. And sure, everything technically checks out: there’s plenty of thrash here, but a large part of it feels factory-tailored to market demands — grandiose and loaded with sugar. There are also solid melodies and catchy choruses — the kind that work perfectly at festivals, and I won’t deny they stick in your head.

The problem is that for the sixth time, we’re hearing the same thing. That’s now over 50 songs completely devoid of diversity and without any real attempt at change or even refreshing the formula. Sure, if something works and sells, you exploit it. The only question is: how many times can you do that before oversaturation sets in? In my case, the enthusiasm that once accompanied new Kreator releases has decreased in direct proportion to the growing number of derivative albums. And I think saturation has finally hit.

But let’s try for a moment to detach ourselves from the past. To the point of erasing everything released after “Violent Revolution.” Then it turns out that “Krushers Of The World” isn’t actually as bad as it seems at first. What’s more — it contains quite a few genuinely strong moments.

The opening track “Seven Serpents” makes a solid impression, packed with proper, old-school thrash. “Satanic Anarchy” works well during the verses. The choruses, however, are overloaded with syrup and end up sounding downright kitschy. The same goes for “Tranenpalast.”

There are plenty of strong thrash sections in “Barbarian,” “Blood Of Our Blood,” and “Psychotic Imperator” (the latter features a riff very similar to the one from “Warcurse”). “Combatants” also comes off well, but the band sounds best on the penultimate track, “Deathscream.” The album closes with yet another pompous anthem — “Loyal To The Grave,” which doesn’t offer much artistic value but will probably become a permanent fixture in live sets.

From a technical standpoint, there’s little to criticize about “Krushers Of The World.” The songs are catchy, and there are plenty of at least good moments throughout. What may irritate are the sugary, fairground-style choruses — to the point where at times you might wish this were an instrumental album. But that issue was also present on earlier releases — the ones we momentarily erased 😉

And this is where it becomes clear that the biggest problem with “Krushers Of The World” is simply the fact that it was released as “the sixth one.” If we swapped the order and this new album had come out around 2010, and now we were getting something like “Gods Of Violence,” the reception of both would likely be completely different — and fans would probably be pouring their scorn on the latter instead.

Unfortunately, it’s hard to detach from reality and the fact that once again we’ve been served the same dish, just on a different plate. On practically each of the last six releases, we can find copies of the same structural patterns. That’s the main demotivating factor in the case of this album. Although, all things considered, “Krushers…” probably comes off slightly better than “Hate Über Alles.”

My rate -> 6/10