Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat wielokrotnie próbowałem podejść do twórczości Darkthrone. Wszystkie te próby prędzej czy później kończyły się niepowodzeniem. Aż do zeszłego roku. W końcu zaskoczyło – i to do tego stopnia, że dyskografia Norwegów niemal na „jednego strzała” wylądowała u mnie na półce. To chyba kolejny dowód na to, że z wiekiem zmienia się gust.
Ogrom materiału sprawia, że do dziś odkrywam w muzyce Darkthrone nowe smaczki. Pozwala to również spojrzeć świeżym okiem na nowy album – pierwszy, na który świadomie czekałem i który zamówiłem w preorderze.
Czas oczekiwania umilały dwie rzeczy: zapowiedź krążka w postaci utworu tytułowego oraz śledzenie toczącej się od ponad 30 lat dyskusji zwolenników i przeciwników tego, co dzieje się w muzyce Norwegów.
„Pre-Historic Metal” bardzo mocno podkręcił mój apetyt na nowe wydawnictwo. Już od pierwszych dźwięków bucha tu klimatem złotej ery metalu z przełomu lat 70. i 80. Sporo tu Motörhead – do tego stopnia, że przy pierwszym przesłuchaniu można niemal oczekiwać, że za mikrofonem za chwilę pojawi się Lemmy. W pewnym momencie utwór przyspiesza i robi się zdecydowanie bardziej blackmetalowo. Ogromną rolę odgrywa produkcja, dzięki której całość brzmi surowo i „piwnicznie”. Oczywiście nie do tego stopnia co „A Blaze…” czy „Transilvanian Hunger”, ale klimat jest wyraźnie wyczuwalny.
Wśród fanów od lat ścierają się dwa obozy. Jeden twierdzi, że Darkthrone skończył się na „Panzerfaust”, a wszystko później nie powinno w ogóle powstać. Drugi podchodzi do tematu znacznie luźniej i dostrzega w późniejszej twórczości Norwegów sporo dobrego. Tymczasem Fenriz i Nocturno Culto zdają się zupełnie nie przejmować tym „sporem”. Nie patrzą na to, co dzieje się poza ich leśnym, norweskim światem. Od „Panzerfaust” nagrali kilkanaście kolejnych albumów – zawsze w takim stylu, na jaki mieli akurat ochotę, bez oglądania się na trendy czy opinie.
Takie podejście wydaje się znacznie rozsądniejsze niż brnięcie w ślepy zaułek i powielanie dawnych klasyków w momencie, gdy muzycy nie czują już tego klimatu. Dzięki temu dostajemy sporo ciekawego materiału, a Norwegowie regularnie – mniej więcej co dwa lata – dorzucają kolejne wydawnictwa. „Pre-Historic Metal” dołącza do „post-panzerfaustowego” katalogu i plasuje się raczej w jego górnej połowie.
Album w żaden sposób nie przynosi rewolucji – trudno tu mówić nawet o wyraźnej ewolucji. Darkthrone konsekwentnie podąża ścieżką obraną kilkanaście lat temu. Co więc sprawia, że słucha się tego tak dobrze, mimo że w teorii dostajemy „więcej tego samego”? Przede wszystkim jakość materiału. „Pre-Historic Metal” to osiem utworów trwających łącznie 41 minut – czas idealnie wyważony, który nie pozwala na znużenie.
Przy kilku minutach więcej mogłoby się ono pojawić, zwłaszcza że album utrzymany jest głównie w średnich tempach i nie oferuje ogromnej różnorodności. Ta pojawia się jednak w utworze tytułowym, który momentami wyraźnie przyspiesza. Na tle całości wyróżnia się także instrumentalny, spokojniejszy „So I Marched To The Sunken Empire”, szybsze „Eat Eat Eat Your Pride”, ponownie ociekające klimatem Motörhead, oraz „The Dry Wheels Of Hell”, gdzie zespół kilkukrotnie bawi się tempem.
Reszta materiału to bardzo zgrabna mieszanka heavy, doom i thrash metalu z black’n’rollem. Poza wspomnianym Motörhead bez trudu można wychwycić również wpływy Mercyful Fate – już na samym początku, bo riff z „They Found One Of My Graves” wyraźnie nawiązuje do otwarcia „Don’t Break The Oath”. Sam utwór należy do najciekawszych fragmentów albumu. Doomowym riffem atakuje słuchacza „Siberian Thaw” – kolejny mocny punkt płyty. To najdłuższy numer na krążku, ale zupełnie się tego nie odczuwa, bo mniej więcej w połowie gwałtownie skręca w spokojniejszy, instrumentalny klimat. Całość uzupełniają jeszcze „Deeply Rooted” i „Eon 4”.
Jaki więc jest „Pre-Historic Metal”? Z pewnością dorzuci argumentów obu stronom sporu. Sceptycy raczej nie zmienią zdania – to nie jest piwniczny black metal nawiązujący do klasyki lat dziewięćdziesiątych. „Entuzjaści” natomiast bez problemu odnajdą się w nowym materiale i szybko wyłapią utwory, do których będą chcieli wracać.
Dla mnie – słuchacza stojącego trochę z boku tego wszystkiego – to po prostu kolejny bardzo dobry album Darkthrone, garściami czerpiący z klasyki różnych odmian metalu. Od pewnego czasu niemal bezkrytycznie podchodzę do twórczości duetu i podobnie będzie z „Pre-Historic Metal”. Jeśli Fenriz i Nocturno Culto utrzymają ten poziom, mogą nagrywać nawet do setki – mój regał na płyty spokojnie to zniesie.
Moja ocena -> 8/10
Over the past dozen or so years, I’ve made many attempts to get into Darkthrone. Every single one of them ended in failure sooner or later. Until last year. Something finally clicked—and to such an extent that the Norwegians’ entire discography practically landed on my shelf in one go. It’s probably yet another sign that your taste changes with age.
The sheer volume of material means I’m still discovering new nuances in Darkthrone’s music to this day. It also allows me to approach their new album with a fresh perspective—the first one I consciously awaited and pre-ordered.
Two things made the wait easier: the preview in the form of the title track, and following the debate that’s been going on for over 30 years between supporters and critics of what the Norwegians have been doing musically.
“Pre-Historic Metal” significantly whetted my appetite for the new release. From the very first notes, it bursts with the spirit of metal’s golden era of the late ’70s and early ’80s. There’s a lot of Motörhead here—so much so that on first listen you can almost expect Lemmy to step up to the microphone at any moment. At some point the track speeds up and becomes distinctly more black metal in character. The production plays a huge role, giving the whole thing a raw, “basement” feel. Not quite to the level of “A Blaze…” or “Transilvanian Hunger,” but the atmosphere is clearly there.
Among fans, two camps have been clashing for years. One claims Darkthrone ended with “Panzerfaust,” and that everything afterward shouldn’t have existed at all. The other takes a much more relaxed view and sees plenty of value in the band’s later work. Meanwhile, Fenriz and Nocturno Culto seem completely unconcerned with the debate. They don’t look at what’s happening outside their forested Norwegian world. Since “Panzerfaust,” they’ve recorded over a dozen albums—always in whatever style they felt like at the time, without regard for trends or opinions.
That approach seems far more sensible than going down a dead end by repeating past classics when the musicians no longer feel that spirit. As a result, we keep getting plenty of interesting material, with the Norwegians releasing something new roughly every two years. “Pre-Historic Metal” joins the post-“Panzerfaust” catalogue and sits comfortably in its upper tier.
The album doesn’t bring any kind of revolution—in fact, it’s hard to even talk about a clear evolution. Darkthrone continues along the path they chose many years ago. So what makes it such an enjoyable listen, even though in theory it’s “more of the same”? Above all, the quality of the material. “Pre-Historic Metal” offers eight tracks running a total of 41 minutes—a perfectly balanced length that never allows boredom to set in.
With a few more minutes, that might have changed—especially since the album mostly sticks to mid-paced tempos and doesn’t offer huge variety. Still, some variation does appear in the title track, which noticeably speeds up at times. Also standing out are the instrumental, more subdued “So I Marched To The Sunken Empire,” the faster “Eat Eat Eat Your Pride,” once again dripping with Motörhead vibes, and “The Dry Wheels Of Hell,” where the band plays around with tempo several times.
The rest of the material is a very solid blend of heavy, doom, and thrash metal with black’n’roll. Beyond the obvious Motörhead influence, you can also easily spot elements reminiscent of Mercyful Fate—right from the start, as the riff in “They Found One Of My Graves” clearly echoes the opening of “Don’t Break The Oath.” The track itself is one of the album’s highlights. “Siberian Thaw” hits the listener with a doom-laden riff—another strong point. It’s the longest track on the record, but it never feels that way, as it shifts quite abruptly into a calmer, instrumental passage halfway through. The whole is rounded out by “Deeply Rooted” and “Eon 4.”
So what is “Pre-Historic Metal,” really? It will certainly provide more arguments for both sides of the debate. The skeptics probably won’t change their minds—it’s not the raw, basement black metal of the ’90s. The enthusiasts, on the other hand, will have no trouble getting into the new material and will quickly pick out tracks they’ll want to revisit.
As for me—a listener standing somewhat on the sidelines—it’s simply another very good Darkthrone album, drawing heavily from the classics of various metal subgenres. For some time now, I’ve been approaching the duo’s work almost uncritically, and it will be no different with “Pre-Historic Metal.” If Fenriz and Nocturno Culto keep this level up, they can keep recording well into their old age—my shelf will handle it just fine.