Dwa lata temu ekipa Chat Pile była bardzo wkurzona. Swoją złość, frustrację i ogólne poczucie, że świat już dawno skręcił w złą stronę, przelali na muzykę. Cztery lata temu było zresztą podobnie. Słuchając „Who Loves The Sun”, bardzo szybko można dojść do wniosku, że niewiele się w tej kwestii zmieniło. Świat praktycznie codziennie podrzuca nam kolejne powody do nagłych skoków ciśnienia. Muzycy z Oklahomy ponownie mają więc sporo do wyrzucenia z siebie, ale po raz kolejny robią to w sposób, którego zwyczajnie dobrze się słucha.Największą różnicą w porównaniu do poprzednich płyt jest to, że zaskakująco dużo miejsca dostała tutaj melodia. Oczywiście zespół nie zrezygnował z charakterystycznego dla siebie ciężaru, ale zdecydowanie częściej dostajemy fragmenty, które nie są przykryte gitarowym hałasem. Dzięki temu album jest bardziej zróżnicowany i momentami wręcz zaskakująco chwytliwy. Nadal jest tu brudno, nerwowo i niekomfortowo, ale tym razem łatwiej i szybciej można się w tym wszystkim odnaleźć.
Już otwierające „Creature” pokazuje odmienione oblicze zespołu. Utwór nie rzuca się od pierwszych sekund na słuchacza, tylko stopniowo buduje napięcie. Również Busch zaczyna stosunkowo spokojnie, by z czasem przejść w charakterystyczne dla siebie wrzaski. Już na dzień dobry dostajemy więc dowód na to, że Chat Pile nie muszą przez cały czas grać na najwyższych obrotach, żeby robić wrażenie.
„Deep Blue” to dla mnie taki odpowiednik „Shame” z poprzedniego wydawnictwa, czyli jeden z utworów, które najłatwiej zapamiętać. Mamy tu hipnotyczny gitarowy motyw, charakterystyczną perkusję i wokal Buscha krążący pomiędzy śpiewem a charakterystycznym zawodzeniem. Trzeba przyznać, że ekspresowo wpada to w ucho.
Jeszcze ciekawiej i przede wszystkim zaskakująco robi się w „Same Rules”. Początek można podciągnąć pod trip-hop, co jest gatunkiem raczej niespotykanym w twórczości zespołu. Oczywiście później pojawia się charakterystyczny dla Chat Pile ciężar, ale i tak „Same Rules” jest utworem, który dostaje bardzo dużo przestrzeni i za jej pomocą buduje klimat. I jest to klimat bardzo fajny, bo pokazuje zespół z trochę innej strony.
Za chwilę jednak słuchacz dostaje od zespołu obuchem w łeb za sprawą „PEN I S MALL”. To prawdopodobnie jeden z najcięższych utworów w dorobku Chat Pile. Przytłaczające riffy, potężny groove, „kornowy” bas – tego na płycie znajdziemy zresztą całkiem sporo – i wokal Buscha, który brzmi, jakby za chwilę miał całkowicie stracić głos. Tematyka tekstu wyraźnie uzasadnia poziom agresji i sposób, w jaki utwór został zbudowany. Na koniec wszystko brutalnie zwalnia w potężny doomowy fragment, który również robi naprawdę duże wrażenie.
W „Shrine” zespół wyraźnie zwalnia i opiera utwór bardziej na atmosferze niż na ciężarze. „Intruder” idzie jeszcze o krok dalej i wplata w całość dwa kobiece wokale z zaprzyjaźnionego Nightosphere. Na papierze muzyka Chat Pile średnio współgra ze slowcore’em, ale w praktyce efekt bardzo pozytywnie zaskakuje.
W dalszej części albumu zespół pozwala sobie jeszcze na kilka muzycznych eksperymentów. Największy z nich dostajemy na sam koniec. „October All the Time” jest znacznie spokojniejszy i bardziej melancholijny od reszty materiału, dzięki czemu po całej tej przeprawie z „Who Loves The Sun” słuchacz dostaje wreszcie trochę oddechu.
I właśnie ta różnorodność sprawia, że nowy album nie jest prostym powtórzeniem wcześniejszych wydawnictw. Chat Pile nadal mają ten charakterystyczny brud i ciężar, ale coraz lepiej wychodzi im żonglowanie klimatem i formą. Raz dostajemy ścianę gitar, innym razem hipnotyczny rytm, spokojniejszy fragment albo melodię, której zupełnie się tutaj nie spodziewaliśmy. Dzięki temu album ma odpowiednią dynamikę i z każdym kolejnym przesłuchaniem odsłania nowe rzeczy.
Bardzo fajne jest to, że mimo wszystkich zmian i nowych rozwiązań został zachowany charakterystyczny styl zespołu. Ich frustracja, obserwacje dotyczące współczesnego świata i poczucie narastającego rozpadu nadal są tutaj bardzo wyraźne, ale tym razem zostały opakowane w bardziej różnorodną formę. I chyba właśnie to podoba mi się w „Who Loves The Sun” najbardziej. Chat Pile nie próbują być na siłę inni tylko coraz lepiej wykorzystują możliwości, które daje im własny styl.
Dwa lata temu muzycy Chat Pile byli wkurzeni. Cztery lata temu również. Teraz nadal są. I dobrze, bo „Who Loves The Sun” pokazuje, że ta frustracja wciąż jest dla nich świetnym paliwem. To album ciężki, często wręcz nieprzyjemny, ale jednocześnie bardzo wciągający i zaskakująco melodyjny. Taki, do którego chce się wracać nie tylko po to, żeby ponownie dostać obuchem w łeb, ale również po to, żeby odkrywać kolejne elementy ukryte pod tą całą hałaśliwą powierzchnią.
Moja ocena → 9/10
Two years ago, Chat Pile were really pissed off. They poured their anger, frustration and general feeling that the world had long since taken a wrong turn into their music. Four years ago, it was much the same. Listening to “Who Loves The Sun”, it doesn’t take long to realize that not much has changed in that regard. The world gives us plenty of new reasons to get our blood pressure up practically every day. So the Oklahoma musicians once again have a lot to get off their chests, but as usual, they do it in a way that is simply great to listen to.
The biggest difference compared to their previous albums is the surprisingly large role given to melody. Of course, the band hasn’t abandoned the heaviness that has become their trademark, but there are definitely more moments here that aren’t buried under a wall of guitars. As a result, the album feels more varied and at times surprisingly catchy. It’s still dirty, tense and uncomfortable, but this time it’s easier and quicker to find your way around it.
The opening “Creature” immediately reveals a slightly different side of the band. The song doesn’t jump at the listener from the very first seconds, but gradually builds tension instead. Busch also starts relatively calmly before eventually breaking into his trademark screams. Right from the start, we get proof that Chat Pile don’t have to play at full throttle all the time to make an impact.
For me, “Deep Blue” is this album’s equivalent of “Shame” from the previous release – one of those songs that is particularly easy to remember. There’s a hypnotic guitar motif, distinctive drumming and Busch’s vocals hovering somewhere between singing and his trademark wailing. You have to admit, it gets stuck in your head remarkably quickly.
Things get even more interesting, and above all more surprising, with “Same Rules”. The opening can be described as trip-hop, a genre that is hardly a familiar territory for the band. The characteristic Chat Pile heaviness eventually kicks in, but “Same Rules” still gives itself plenty of space and uses it to build an atmosphere. And it’s a really good one, showing the band from a slightly different perspective.
But then the listener gets hit over the head with “PEN I S MALL”. This is probably one of the heaviest songs in Chat Pile’s catalogue. Crushing riffs, a massive groove, a Korn-like bass sound – there’s actually quite a lot of that on the album – and Busch’s vocals, which sound as if he’s about to completely lose his voice. The subject matter clearly justifies the level of aggression and the way the song is constructed. At the end, everything brutally slows down into a massive doom section, which also makes a huge impression.
On “Shrine”, the band clearly slows things down and builds the song more around atmosphere than sheer heaviness. “Intruder” goes even further, incorporating two female vocals from their friends in Nightosphere. On paper, Chat Pile’s music and slowcore don’t seem like an obvious match, but in practice the result is a very pleasant surprise.
Further into the album, the band allows themselves a few more musical experiments. The biggest one comes right at the end. “October All the Time” is considerably calmer and more melancholic than the rest of the material, giving the listener some much-needed breathing room after the whole journey that is “Who Loves The Sun”.
And it’s precisely this diversity that makes the new album more than just a straightforward continuation of their previous releases. Chat Pile still have that unmistakable dirt and heaviness, but they’re getting better and better at juggling atmosphere and form. One moment we get a wall of guitars, the next a hypnotic rhythm, a quieter passage or a melody we really didn’t expect to hear here. As a result, the album has great dynamics and reveals new things with each subsequent listen.
What I really like is that despite all the changes and new ideas, the band’s distinctive identity remains intact. Their frustration, observations about the modern world and sense of everything gradually falling apart are still very much present, but this time they’re wrapped in a more diverse musical form. And I think that’s exactly what I like most about “Who Loves The Sun”. Chat Pile aren’t trying to be different for the sake of it. They’re simply getting better at making use of everything their own style has to offer.
Two years ago, Chat Pile were pissed off. Four years ago, they were too. They still are. And that’s a good thing, because “Who Loves The Sun” shows that this frustration remains a great source of fuel for them. It’s a heavy, often downright unpleasant album, but at the same time incredibly engaging and surprisingly melodic. One that makes me want to come back not just to get hit over the head all over again, but also to discover more of the elements hidden beneath all that noisy surface.