Moją relację z zespołem Anthrax najlepiej podsumowałby facebookowy status „to skomplikowane”. Moim zdaniem ta ekipa nie powinna być w Big4, bo bardziej zasługuje na to chociażby Testament. Jednocześnie uważam, że albumy, które nagrał Anthrax od powrotu Belladonny do składu, są o wiele lepsze od wszystkiego, co stworzyła Metallica w tym stuleciu.
Do twórczości Anthrax nie wracam często, ale na półce mam wszystkie albumy. Wiadomo, że najbardziej cenię stare klasyki z „Among The Living” i „Persistence Of Time” na czele. Ale tuż za nimi stawiam „Sound Of White Noise” i w ogóle lubię całą erę z Bushem na wokalu. Wiadomo, że muzycznie był to wtedy zupełnie inny zespół, ale w latach 90tych większość ekip thrashowych „przewietrzyła” brzmienie i szukała dla siebie miejsca w nowej rzeczywistości. Anthrax zrobił to w jeden z lepszych sposobów. Wiadomo, że nie na każdym albumie, ale nawet na tych gorzej ocenianych jest sporo dobrej muzyki.
Na tegoroczny Mystic Festival jechałem głównie dla innych ekip, ale to właśnie w przypadku Anthrax byłem pod sceną sporo przed koncertem, na który w zasadzie w ogóle się nie nastawiałem, a ostatecznie bawiłem się świetnie. Podobnie było w przypadku „Cursum Perficio”. Nie czekałem na ten album. Chyba w ogóle nie liczyłem na to, że kiedykolwiek powstanie – w końcu od „For All Kings” minęło już 10 lat. Jednak gdy tylko zaczęły pojawiać się zapowiedzi nowego wydawnictwa, od razu je sprawdzałem, no i oczywiście zamówiłem preordera, gdy tylko pojawiła się taka możliwość.
I chyba takie ogólne nastawienie sprawiło, że „Cursum Perficio” tak dobrze mi „siadł”. Nie miałem wobec tego albumu żadnych oczekiwań, nie czekałem na powrót Anthrax ani nie zastanawiałem się, czy zespół po dekadzie przerwy i 45 latach na scenie będzie jeszcze potrafił nagrać coś, co wywoła szybsze bicie serca i zostanie ze mną na dłużej. Wystarczyło kilka pierwszych odsłuchów, aby dojść do wniosku, że panowie wrócili nie po to aby poodcinać kupony od dotychczasowej twórczości.
„Cursum Perficio” nie jest usilną próbą kopiowania samego siebie. Anthrax od lat doskonale wie, że nie nagra już drugiego „Among The Living”, co zresztą jest logiczne, bo taki album już mamy i nikt nie potrzebuje jego kalki. „Cursum Perficio” czerpie oczywiście z klasycznego oblicza zespołu: mamy tu trochę thrashu, są charakterystyczne riffy, jest Belladonna. Jednak album jako całość brzmi jak bezpośrednia kontynuacja dwóch poprzednich płyt, a nie próba cofnięcia się w czasie o 40 lat.
„Cursum Perficio” jest albumem równym, ale nie można o nim powiedzieć, że jest zachowawczy. Są tu momenty, w których zespół przyspiesza i przypomina, że kiedyś potrafił nagrać gatunkowe klasyki. Jednak zdecydowanie więcej tu fragmentów bardziej melodyjnych, które kierują zespół w stronę klasycznego heavy metalu, czyli gatunku, z którym Anthrax kojarzył mi się od zawsze najbardziej. Stąd też moje mieszane uczucia w temacie wspomnianego wcześniej Big4. Ostatecznie Amerykanie nigdy nie byli zespołem, który przez cały czas grał na najwyższych obrotach. Ich najlepsze, klasyczne numery opierały się na charakterystycznych riffach i refrenach, które wpadały w ucho już przy pierwszym przesłuchaniu i zostawały w nim na bardzo długo.
No i na nowym albumie mamy „Edge Of Perfection”. To nie tylko najlepszy numer tego wydawnictwa, ale jeden z ciekawszych utworów, jakie Anthrax stworzył w ogóle. Przyznał to nawet sam Scott Ian. Jest tu wszystko: świetny riff, spora dawka agresji i ciężaru (ach te blackowe elementy) no i wokal Belladonny, który akurat do tego utworu pasuje idealnie. To istotne, bo mamy tu również sporo materiału, w którym za mikrofonem dobrze sprawdziłby się Bush. „Edge Of Perfection” mógłby spokojnie znaleźć się na jednej z klasycznych płyt i wcale nie odstawałby od reszty materiału. Usunąłbym z niego jedynie te pompatyczne chórki, które niektórych mogą irytować.
„Cursum Perficio” bardzo fajnie sprawdza się jako całość. To dzięki temu, że nagrany materiał jest bardzo równy. Nie mam tutaj poczucia, że po świetnym fragmencie trzeba przebrnąć przez jedną lub kilka mielizn, żeby dotrzeć do kolejnego dobrego momentu. Oczywiście nie każdy numer prezentuje się tak świetnie jak „Edge Of Perfection”, ale poziom jest tutaj i tak zaskakująco wysoki, dzięki czemu do tego albumu chce się wracać. Jak nie do całego krążka, to chociaż do takich fragmentów jak „It’s For The Kids”, „The Long Goodbye”, „NYC 93” – gdzie mamy najbardziej wyraźny powrót do lat 80tych – czy „Infectious”.
Czy jest to album na poziomie „Among The Living” albo „Persistence Of Time”? Absolutnie nie. Zresztą chyba nikt tego nie oczekiwał. Ale czy „Cursum Perficio” jest lepsze od tego, czego można było się spodziewać po zespole po dziesięcioletniej przerwie? Zdecydowanie tak. Nowy album nie wskoczy raczej nawet do zespołowego TOP5, ale dla mnie jest na szczycie w rankingu wydawnictw nagranych po powrocie Belladonny do składu. Fakt faktem – za dużo ich nie ma i wszystkie brzmią jak gdyby powstały w czasie jednej sesji nagraniowej. Ale ten zestaw utworów w tym momencie odpowiada mi najbardziej 😉
Moja ocena -> 7/10
My relationship with Anthrax could probably best be summed up by the Facebook status “it’s complicated”. In my opinion, this band shouldn’t be part of the Big4, because someone like Testament deserves that spot more. At the same time, I believe the albums Anthrax have recorded since Belladonna returned to the lineup are far better than anything Metallica have created this century.
I don’t come back to Anthrax’s music very often, but I have all of their albums on my shelf. Obviously, I value the old classics the most, with “Among The Living” and “Persistence Of Time” at the top of the list. Right behind them I would put “Sound Of White Noise”, and in general I really like the whole era with Bush on vocals. Of course, musically they were a completely different band back then, but in the 90s most thrash bands “aired out” their sound and were looking for their place in a new reality. Anthrax did it in one of the better ways. Obviously, not on every album, but even the less highly regarded ones contain plenty of good music.
I went to this year’s Mystic Festival mainly for other bands, but Anthrax were the one band where I was standing in front of the stage well before the show — a show I wasn’t really looking forward to at all — and in the end I had a great time. It was similar with “Cursum Perficio”. I wasn’t waiting for this album. I don’t think I even expected it to ever happen — after all, it had already been 10 years since “For All Kings”. But as soon as the first announcements of a new release started appearing, I checked them out immediately, and of course I pre-ordered it as soon as that became possible.
And I think that general attitude is what made “Cursum Perficio” click with me so well. I had no expectations of this album, I wasn’t waiting for Anthrax to return, and I wasn’t wondering whether a band after a decade-long break and 45 years on the scene would still be capable of recording something that would make my heart beat faster and stay with me for longer. It only took a few listens to realize that these guys hadn’t come back simply to cash in on what they had done before.
“Cursum Perficio” isn’t a desperate attempt to copy itself. Anthrax have known for years that they will never record another “Among The Living”, which makes perfect sense because we already have that album and nobody needs a carbon copy of it. “Cursum Perficio” obviously draws from the band’s classic side: there’s some thrash here, there are the characteristic riffs, and there’s Belladonna. But as a whole, the album sounds like a direct continuation of the previous two records rather than an attempt to travel 40 years back in time.
“Cursum Perficio” is a consistent album, but you can’t really call it conservative. There are moments when the band speeds things up and reminds us that they were once capable of recording genre classics. However, there are definitely more melodic passages here, pushing the band towards classic heavy metal — the genre Anthrax have always been associated with most strongly in my mind. This is also where my mixed feelings about the aforementioned Big4 come from. Ultimately, the Americans were never a band that played at full throttle all the time. Their best classic songs were built around distinctive riffs and choruses that got stuck in your head after the very first listen and stayed there for a very long time.
And then there’s “Edge Of Perfection” on the new album. Not only is it the best song on the record, but it’s also one of the more interesting tracks Anthrax have ever created. Even Scott Ian himself admitted that. It has everything: a great riff, plenty of aggression and heaviness (ah, those black metal elements), and Belladonna’s vocals, which fit this particular song perfectly. That’s important because there’s also quite a lot of material here where Bush would have worked very well behind the microphone. “Edge Of Perfection” could easily have appeared on one of the classic albums and wouldn’t have sounded out of place at all. I’d only get rid of those pompous backing vocals, which might annoy some people.
“Cursum Perficio” works really well as a whole. That’s because the material is remarkably consistent. I never get the feeling that after a great passage I have to struggle through one or several dull stretches just to reach another good moment. Obviously, not every song is as strong as “Edge Of Perfection”, but the overall level is still surprisingly high, which makes me want to come back to this album. If not to the whole record, then at least to tracks like “It’s For The Kids”, “The Long Goodbye”, “NYC 93” — where we get the most obvious return to the 80s — or “Infectious”.
Is it an album on the level of “Among The Living” or “Persistence Of Time”? Absolutely not. Then again, I don’t think anyone expected it to be. But is “Cursum Perficio” better than what you could reasonably have expected from a band after a ten-year break? Definitely. The new album probably won’t even make it into the band’s TOP5, but for me it sits at the top of the ranking of the releases they have recorded since Belladonna returned to the lineup. Fact is, there aren’t that many of them, and they all sound as if they were recorded during the same session. But at this point, this particular set of songs works best for me 😉